Парос е населен од 3200 п.н.е., според ископувањата што се одвиваат на островот Салиагос, кој се наоѓа помеѓу Парос и Антипарос. Според митологијата, Критскиот Алкаос бил првиот крал на Парос и изградил град на местото на сегашниот главен град Парикија. Во тоа време, Крит тргуваше со Египет, Асирија и со Балканот. Парос беше идеално место поради својата стратешка позиција (во центарот на Кикладите) и плодното земјиште. Кританците го претворија островот во поморска станица и го дадоа името на Миноа, почитувана титула која им е дадена на Кралските Критски градови. Во 1100 п.н.е., Јонците дојдоа да го освојат островот и по првиот пораз, успеаја да ги победат Миноанците, ја уништија нивната цивилизација и станаа владетели на островот. Трагите на поранешната цивилизација можат да се видат во Микенскиот Акропол во близина на Колимбитрис. Во 1000 п.н.е., Парос беше преземен од страна на Аркадијаните. Во 8 век п.н.е. беше просперитетен период за историјата на Парос, бидејќи островот станува поморска сила и создаде колонија на островот Тасос, богат со метални наслаги. Освен економскиот развој, имаше и културен процут, вклучувајќи изградба на многу храмови, како храм посветен на божицата Атена и центарот за исцелување на Асклепион. Парос е родното место на многу древни поети, како што е лирискиот поет Архилох, кој прв во неговите песни користел лични елементи, а не херојски. Во античките времиња, Парос бил познат, низ Средоземното Море, поради својот висок полу-транспарентен мермер, пронајден во Каменоломите на Марати. Истото се користело и за изградба на многу уметнички дела и ремек-дела како што се Храмот на Аполо на Делос, Венера Милос, статуата на Хермес во Олимпија и многу други. Дел од армијата на Парос се бореше со Персијците, за време на персиските војни, и беше поразена од страна на атинската војска. Во 338 година п.н.е., островот станал под власта на Филип II Македонски и стана дел од Македонската империја. По смртта на Александар Велики, Птоломејците, наследниците на Александар ја презеле контролата над Кикладискиот остров. Некои од големите откритија од оваа ера беа древната керамичка работилница во Толос, со неговите фасинирачки уметнички дела и древните гробишта на Парикија. По падот на Римската империја, Парос станал дел од Византиската империја и нејзините жители се преобратиле во христијанството, објаснувајќи зошто во тоа време биле изградени бројни цркви, капели и манастири. Меѓу нив, најпозната е Црквата Екатонтапилиани во Парикија. Се смета за најважен Византиски споменик на Грција, се верува дека оваа црква е изградена според наредбите на Света Елена, мајка на Константин Велики. Помеѓу 1207 и 1389 година, Парос стана дел од Војводството на Егејското Море, под раководство на Венецијанецот Марко Санудо. Во 15 век, тврдината во Науса била изградена за да го заштити островот од пирати. Турското владеење ги наследи Венецијанците, до Грчката револуција од 1821 година. По Независноста, островот Парос, како и сите други Киклади, стана дел од модерната грчка држава. Голем дел од историјата на Парос сеуште се наоѓа во многу делови од островот од античко до модерно време. ПАРОС е во центарот на Кикладите. Има површина од 195 квадратни километри, крајбрежје од 119 км. и население од околу 12.800 жители. Островот е познат по квалитетот на виното, црвено и бело. Парос одамна е добро позната туристичка атракција, една од омилените острови за посетителите, заедно со Миконос, Иос и Санторини. Прекрасниот главен град Парикија, шармантното село Науса и извонредните плажи се меѓу најпопуларните негови карактеристики, кои придонесоа да биде прогласен за НАЈДОБАР и НАПОПУЛАРЕН ОСТРОВ на МЕДИТЕРАНОТ за 2018 година.
//
